ਬੰਦ-ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰਕੂਲੇਸ਼ਨ ਲਈ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਮੇਕਅੱਪ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਪੈਂਦੀ ਹੈ?

ਲੰਬੇ-ਮਿਆਦ ਦੇ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੰਦ-ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਕਅਪ ਵਾਟਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਬੰਦ-ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਮੇਕਅੱਪ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ (ਟਿਊਬਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ) ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਮੇਕਅੱਪ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਫਿਰ, ਕਿੰਨੇ ਮੇਕਅਪ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੋੜ ਹੈ? ਕੂਲਿੰਗ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਮਾਤਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ:

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਪਕਰਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਤਾਪਮਾਨ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਭਾਫ਼ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਧੂ ਤਾਪ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਲੁਕਵੀਂ ਗਰਮੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਜੇਕਰ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਘਟਾਈ ਜਾਵੇਗੀ।

ਮੇਕਅਪ ਵਾਟਰ ਵਾਲੀਅਮ ਵੀ ਬੰਦ{0}}ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰ ਦੀ ਹੀਟ ਐਕਸਚੇਂਜ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹੀਟ ਐਕਸਚੇਂਜ ਖੇਤਰ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕੱਲੀ ਏਅਰ ਕੂਲਿੰਗ ਕੂਲਿੰਗ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ-ਅਵੱਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਏਅਰ ਕੂਲਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ-ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਪੱਖੇ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਖਪਤ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, "ਸੁਨਹਿਰੀ ਭਾਗ ਸਿਧਾਂਤ" ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਦੋ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਜਬ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਮਾਪਦੰਡ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ ਅਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਲਾਗਤਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ।

ਮੌਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ ਦਾ ਪੈਟਰਨ ਬਦਲਦਾ ਹੈ:

ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੂਲਿੰਗ ਲੋਡ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦਾ ਕੂਲਿੰਗ ਅਵਧੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਏਅਰ ਕੂਲਿੰਗ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੂਲਿੰਗ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਟਾਵਰ ਪੂਰੇ ਲੋਡ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਬਾਹਰੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਇਸਦੀ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਗਰਮੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ)।

ਵਾਧੂ ਪਿਛੋਕੜ: ਬੰਦ{0}}ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰਾਂ ਦੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ

ਇੱਕ ਬੰਦ-ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਕੰਡੈਂਸਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਕੂਲਿੰਗ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਾਹਕ ਅਜਿਹੇ ਉਪਕਰਣ ਖਰੀਦਣ ਵੇਲੇ ਇਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ ਬਾਰੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਬੰਦ{0}}ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰ ਦੀ ਕੁੱਲ ਖਪਤ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਖਪਤ ਅਤੇ ਸੰਚਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ:

ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਖਪਤ: ਪੱਖਾ ਮੋਟਰ, ਸਪਰੇਅ ਪੰਪ, ਅਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਹੀਟਰ ਦੁਆਰਾ ਖਪਤ ਕੀਤੀ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਜੋੜ।

ਸੰਚਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਪਤ: ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ: ਸਰਕੂਲੇਟ ਜਾਂ ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ (ਟਾਵਰ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮੁੱਖ ਵਿਧੀ) ਦੇ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ।

ਵਹਿਣ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ: ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ ਪੱਖੇ ਦੁਆਰਾ ਟਾਵਰ ਦੁਆਰਾ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਲੋਡਾਊਨ ਨੁਕਸਾਨ: ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਲਈ (ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਾੜ੍ਹਾਪਣ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ) ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਜਾਂ ਸਪਰੇਅ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨਾਂ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੇਕਅਪ ਵਾਟਰ ਨੂੰ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬੰਦ-ਸਰਕਟ ਕੂਲਿੰਗ ਟਾਵਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਜਾਂ ਖਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੇਕਅਪ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਬਾਹਰੀ ਸਰਕੂਲੇਟਿੰਗ ਸਪਰੇਅ ਪਾਣੀ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਖਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁੜ ਭਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਾਵਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।